ON YILDAN SONRA İKİ DAKİKA ÖZGÜRLÜKTEN SONRA YEDİ YIL TUTSAKLIK

YAZAN: SADUN KÖPRÜLÜ

Saddam Rejimi muhaberat genel başkanı, Saddamın üvey kardeşi Berzan El Tikritli tarafından 1979 yılında beni tutukladı; Türkiye’den, Türklükten dolayı 1 yıl 4 ay boyunca günde dört defa işkence yaparak, ayaklarımın üç tırnakların söktüler.

Önce idam sonradan yaşam boyu yargıya çattım, 1979 tarihinden 1986 tarihine genel olarak çok sayıda Saddam rejimi kapsamlı olarak siyasi tutuklara afla verdi, tam olarak bu afların sayısı yüzü aştı, ben isem hep bu afların dışında kalmıştım, bu afları en acısı gönlümde etki bırakan, 1986 24 Nisan Saddamın doğumu ile ilgili genel siyasi af idi.

Saddam önceleri Afları doğumu ile ilgili olarak verirdi, 1986 genel afta binlerce insan özgür olmasına karşı, bizler Irak Türkleri özellikle, hep olduğu gibi  her zaman afin dışında sayılırdık, günleri ayaları, yılları saymak üzereydik, Bir gün özgür olur diye bu rejimden kurtarır diye Ulu Tanrıya inanıyordum, mutluydum günlerimi okuyarak, yazı yazıyordum.

Bir milli prensip, tüm işkence, acı, baskıdan dolayı ne kadar çileli, bıktırıcı sürekli korkulu işkenceli olmasına rağmen, dayanıp sabır ederek kendime tasalı vermekteydim.

Bunun yanında en çokta Anne, Babama, Kardeşlerime üzülmekteydim onlar her hafta uzun yollardan bana yemek, içecek getirmekteydiler, 5 saat süren yolculukları Kerkük’ten Bağdat’a gelmekteydiler, defalarca araba olayı geçirerek yaralandılar hastaneye kaldırıldılar, yene beni bir hafta yalnız bırakmadılar ziyaretimden kesilmediler.

Bu acıya, işkence, baskıya karşı çok aylar görüşmemi yasakladılar, sonradan yanıma gelenlerin adlarını yazmaya başladılar. Anne, Babama işkence yaptılar oğlunuz vatan haini onu bırakın yanına gelmeyin, o Türkiye’ni destekliyor ve seviyor Annemin kulaklarına vurdular sağır ettiler, ellerini hapishanenin demir kapıları arasına bıraktılar kullanılmaz hala geldi, acı, dertlere, çilelere rağmen hiçbir zaman genel aftan yaralanmadım.

Bugün 24- Nisan 1986 Saddamın doğum günü hapishanenin her yanı süslü odalarda Bayram havası Saddam’ı sevenlerin yanında, gülüyorlar oynuyorlar, bizlerse günlük yaşantımızda onlardan hiçbir umut, mutluluk beklemiyordum, artık her kes saat sekiz akşamı haberin çıkmasını ve Saddamın konuşacağını izlemekle af verilmesinde yaşamaktadır.
Bugün doğum gününden dolayı siyasilere genel af verilecek her kes konuşmaktadır .

Saat tam sekiz akşam hapishanede olanlar ikrarın önü da gözleri televizyonda,  haber başladı insanlar Saddam’ı kutluyorlar, çocuklar şarkı söylemektedirler, Saddam o gün bir dört saat konuştu insan bıktı yerlerinden de kalkmak, yemek yemekte yasaktır, haberler Saddamın konuşması bitmeden insanlar korkudan yerlerinden kalkamadılar .

Saddamın konuşmasından sonra ardından tüm siyasi olanlara ve siyasi olmayanlara genel af kapsamlı olarak verildi, ama yene bu aftan gizli olarak bir bölüm insanları yaralanmadı, her kes birbirini kutlamaya başladı, birkaç insanlar hapishanede Saddamın ellerinde resmini kaldırdılar, övdüler onu bağırdılar çağırdılar, ama afın doğru olmadığını görünceler resmi yere fırladılar,
parçaladılar onu emniyet görmüş olursa hemen durmadan idam ederlerdi.
Hapishanede bir kişi Irak gazetesinde bulunan Saddam’ın resmi olan tarafında yemek yediğinden dolayı kurşuna dizdiler .

Artık af üstünden bir aydan fazla geçmiştir hiçbir kimse özgür olmadı, hep beklenildi, sonradan gecenin son saatlerine bu aftan yaralanan insanlara kapılar açıldı özgür oldular, bizlerinde önceden anladığımız, bildiğimiz gibi yene bu aftan yaralanmadık.

40 gün sonra benimde bu af içinde adımın olduğunu, ve bu aftan yaralandığımı hapishane müdürü, emniyet subayı bildirdi, artık resimlerim çekildi, parmak izleri alındı, işlemler yapıldı, ama yene inanamadım gönülden sevinmedim mutlu olmadım bir korkuluk içimi sardı bu kıyıcı rejimin elinden özgür olmak hiçte kolay olamaz, dakikalar olsa bile bu mutluluğa kendimi aldatarak yaşamaya başladım, bir yolunu bularak Bağdat’tan Kerkük’e ailem telefon açtılar, özgür olacağımı söylediler, ama ailemde inanamıyordu bu zalim Saddam rejimi beni özgür bırakacağına, Ama yinede ailem tüm hazırlıkları yapmış; geleceğimi duyan; Musalla mahallemizdeki insanlar sevinçle beni beklemeye başlamışlar...

Tam olarak aftan 51 gün sonra, beni çağırdılar, özgür olmamı bugün belgelerle sorumlular, ve genel emniyet, İstihbarat, Muhaberat müdürleri subayları söyleyerek, resim Parmak izleri alarak, tüm serbest bırakma işlemlerini tamamladılar, beni kutladılar, bir daha politikadan uzak durmamı istediler, bu defa kurtardın diye, gelecek defa tekrar bizim aleyhimizde çalışırsan, hemen idam olacağımı söylediler, artık tüm işlemler bitti. Şimdi tam olarak benimle özgürlük kapısı arasında 10 metre var. Yavaş, yavaş hapishanenin kapısını açmaya başladılar, yinede inanmıyordum, her nasıl olduysa inanmaya başladım, el uzatarak teksilere bir an önce buradan kayıp olmayı düşünüyordum, bir araba karşımda durdu , arabanın kapısına elimi uzattım , Aman Allah’ım yıllar sonra çileli hayatım bitiyor işte buradan uzaklaşıyorum diye düşünürken yanımda  6 kişi belirdi, ve kolumdan tutarak taksiye binmemi engellediler, üçü sivil gizli emniyet, bir İstihbarat, birde muhaberat subayı, hapishanenin sorumlusu ile, bir normal emniyet elamanı etrafımı sararak, kelepçe ile ellerimi bağlayıp, gözlerimi kapatarak, beni tekrar hapishaneye gönderdiler, seni şimdilik özgür bırakmıyoruz, bu af seni kapsamıyor, belki gelecekte olacaktır dediler.  Acıların envai çeşidini görmüştüm ama hiç birisi bu kadar ağrıma gitmemişti. Bu acıya dayanmak çok zor oldu, hapishaneye dönerken serbest kalıp evine dönen tüm arkadaşlar bu duruma üzüldüler, evimizde ailemde, tüm dostlar ile bir hayal kırığına uğradılar. Bu konuyu çok fazla  önemsemedim, çünkü hiçbir zaman serbest olmayı bu diktatör yönetimden beklemiyordum ve düşünmüyordum. Normal hayatıma; okuma, yazma dönemine dönerek 7 sene daha hapishanede, kaldıktan sonra, BM, İnsan hakları yolu ile, 1996 yılında tam olarak özgürlüğe kavuştum..

Tam 17 yıldan sonra…